Femke was nieuw bij de groep van Zoë. En de groep van Zoë was de groep. Iedereen wist dat. Ze zaten altijd op de trap bij de sporthal. Ze hadden een eigen groepschat met een eigen naam. Ze droegen allemaal dezelfde sokken, wat Femke eerst een toeval vond en daarna niet meer.
Femke mocht erbij sinds ze met Zoë in een groepswerk had gezeten. Ze had haar tekeningen laten zien. Zoë had gezegd: "Wauw, gij moet bij ons komen zitten."
Dat voelde als winnen.
Het eerste was de vape.
Achter de sporthal, na school. Iemand haalde er een uit, met een geur van aardbei en iets chemisch. Hij ging rond.
"Gij ook?" vroeg Zoë.
"Nee, merci."
"Allee, iedereen doet het toch. Het is maar aardbei."
Femke nam een trekje. Ze hoestte zo hard dat haar ogen traanden. Iedereen lachte. Niet gemeen. Of toch een beetje.
Het tweede was spijbelen. Op vrijdag, het laatste uur, Frans. "We gaan naar de McDo. Niemand merkt het." Femke ging mee. Ze at een McFlurry en dacht de hele tijd aan haar mama.
Het merkte natuurlijk wel iemand. Femke kreeg een strafstudie. Zoë niet, want Zoë "had een briefje".
Het derde kwam op een zaterdagavond. Een berichtje in de groepschat.
Zoë: oké nieuwe challenge 😈 iedereen stuurt een foto in zijn ondergoed naar de groep. alleen voor ons. wie het niet doet is een baby.
Er kwamen lachende emoji's onder.
Femke keek naar haar scherm. Haar handen werden warm. Haar buik werd koud.
Zoë: Femke? 👀
Zoë: komaan. iedereen doet het toch.
Femke legde haar gsm met het scherm naar beneden. Ze ging naar de keuken. Haar zus Lies zat daar met een kop thee en een dekentje, zoals bijna elke avond sinds ze ziek was.
"Wat is er met u?" vroeg Lies. "Ge ziet eruit alsof ge een spook hebt gezien."
Femke vertelde het. Niet alles. Genoeg.
Lies zette haar thee neer. "Oké. Eerst: gij stuurt niks."
"Maar dan ben ik eruit."
"Misschien. En weet ge wat er gebeurt met zo'n foto's? Die blijven niet 'alleen voor ons'. Iemand maakt een screenshot. Iemand heeft ruzie, volgend jaar. En dan staat ge ergens waar ge nooit wou staan. Daar kunt ge niks meer aan doen."
Femke wist dat. Eigenlijk wist ze het al.
"Normaal is wat vaak gebeurt," zei Lies. "Dat is nog niet hetzelfde als oké. Dat zei mijn juf van het middelbaar altijd. Ik vond dat toen superirritant."
Femke typte in de groep: Nee, ik doe niet mee. Niet mijn ding.
Ze ging niet ruziemaken. Ze zette haar gsm uit en keek met Lies naar een slechte Netflix-serie.
De volgende dag vertelde ze het aan juf Hilde, samen met Lies. Niet om Zoë te verklikken. Omdat er in die groep ook meisjes van twaalf zaten, en omdat zulke foto's niet rond mogen gaan.
Maandag zat Femke niet meer op de trap bij de sporthal. Zoë keek door haar heen alsof ze glas was. Dat deed pijn, ze ging niet liegen.
Maar in de middagpauze kwam Daria naast haar zitten. "Ik zag dat ge nee zei in die groep," zei ze. Daria zat er ook in. Ze had ook niets gestuurd. "Ik dacht dat ik de enige was."
Dat bleek vaker voor te komen dan ze dachten. Want tegen woensdag zaten ze met vier op een andere trap.
De sokken waren allemaal verschillend.