Noah gamede elke avond. Niet omdat hij niets anders te doen had. Omdat het de enige plek was waar hij goed in was.
Op school was hij "de stille". Thuis was hij "die van zijn kamer". Zijn papa werkte in ploegen, zijn mama had het druk met zijn kleine zus Mila. Niemand vroeg hoe zijn dag was. Niet omdat ze niet om hem gaven. Gewoon omdat er altijd iets anders was.
In de game was hij Nox_77. Level 84. Mensen vroegen hem om hulp.
In september kwam er een nieuwe speler in hun squad. Shadow_Rex. Hij was goed. Heel goed. En hij was aardig.
"Nox, gij zijt echt de beste van heel de server," schreef hij. "Die anderen snappen niet hoe goed gij zijt."
Na een week praatten ze elke avond. Niet alleen over de game. Over school. Over thuis. Shadow_Rex zei dat hij zestien was. Hij zei dat zijn ouders ook nooit naar hem luisterden.
"Wij zijn hetzelfde," schreef hij. "Ik snap u. Echt."
Noah had nog nooit zo'n gevoel gehad. Dat iemand hem zag.
Shadow_Rex gaf hem skins. Duur. Eerst één, dan nog een. "Cadeautje, omdat ge mijn maat zijt."
Toen vroeg hij om op een andere app verder te praten. "Daar kunnen die anderen niet meelezen. Dit is van ons."
En hij zei iets wat hij daarna vaker zou zeggen: "Zeg dit niet tegen uw ouders, hé. Die gaan het toch niet snappen. Die gaan uw gsm afpakken."
Noah zei het niet tegen zijn ouders.
In oktober veranderden de vragen. Hij wilde dingen weten die niet meer over de game gingen. En toen vroeg hij om een foto. "Is toch normaal tussen maten? Ik vertrouw u. Vertrouwt gij mij niet?"
Noah zat op zijn bed met zijn gsm in zijn hand. Zijn buik deed iets raars. Alsof hij te snel van een trap was gelopen.
Hij stuurde niets. Hij typte: ik weet ni.
Shadow_Rex antwoordde meteen. "Oké. Dan zal ik wel niet zo belangrijk zijn voor u." Daarna bleef het twee dagen stil. Noah voelde zich schuldig. Hij wist niet waarom.
Op woensdagmiddag zat Noah in het mentoruur. Juf Hilde liet een kort filmpje zien. Over "online vrienden die te snel te dichtbij komen". Er werden een paar alarmbellen opgesomd.
- Iemand die heel snel zegt dat hij je "als enige" begrijpt.
- Iemand die cadeaus geeft.
- Iemand die vraagt om naar een andere app te gaan.
- Iemand die zegt dat je het niet aan je ouders mag vertellen.
- Iemand die boos of beledigd wordt als je nee zegt.
Noah telde. Vijf op vijf.
Het werd koud in zijn buik. En warm in zijn gezicht.
Na de les liep hij de gang in. Hij liep terug. Hij liep weer de gang in. Juf Hilde zat nog aan haar bureau.
"Juf. Mag ik iets vragen? Voor een vriend."
"Natuurlijk," zei juf Hilde. Ze legde haar pen neer.
Het "voor een vriend" hield het twee zinnen vol.
Juf Hilde luisterde. Ze werd niet boos. Ze zei niet "hoe kon ge zo dom zijn". Ze zei als eerste:
"Het is goed dat ge het vertelt. Dit is niet uw schuld. Iemand die zo werkt, doet dat expres, en hij is er goed in."
Toen zei ze: "Wis niks. We gaan dit samen doen, met iemand van het CLB en met uw ouders. En als het moet, met de politie. Ge moet dit niet alleen dragen."
Noah begon te huilen. Dat had hij niet verwacht. Het voelde als iets zwaars dat eindelijk van zijn rug viel.
Zijn mama was eerst in paniek. Toen hield ze hem heel lang vast. Ze pakte zijn gsm niet af. Ze zei: "Ik ben blij dat ge het verteld hebt. Ook al hebt ge het eerst aan juf Hilde gezegd. Dat is oké."
's Avonds vroeg zijn papa, voor het eerst in maanden: "Wilt ge me eens tonen hoe die game werkt?"
Noah liet het zien. Zijn papa was er heel slecht in. Ze lachten.