Het begon met een melding om 7.42 uur. Lina zat aan haar ontbijt.
Kobe heeft je getagd in een video.
Ze klikte. Het was een filmpje van haarzelf, in de turnles, tijdens de bokssprong. Iemand had het stiekem gefilmd. Ze kwam niet over de bok. Ze bleef erop hangen als een wasknijper.
Iemand had er muziek onder gezet. Het geluid van een koe. En een tekst: Lina probeert te vliegen 🐄💀.
Honderdveertig views. Om 7.42 uur.
Lina's toast smaakte ineens naar karton.
Op school wist iedereen het. Twee jongens uit het derde deden een koe na toen ze voorbijliep. In de klasgroep stond een sticker van een koe met een cape. Iemand had haar gezicht erop geplakt.
Lina was nooit iemand die stil werd. Lina was iemand die terugriep. Dus in de middagpauze pakte ze haar gsm. Ze ging Kobe eens goed de waarheid zeggen. Ze typte al:
Gij zijt echt de grootste...
Toen stond Ruben naast haar. Ruben, die altijd zakdoeken bijhad en nooit iets voor niets zei.
"Niet doen," zei hij.
"Waarom niet? Hij verdient het."
"Ja. Maar als gij nu iets gemeens terugstuurt, heeft hij een screenshot van u. Dan zijt gij ook de pester. En dan begint het opnieuw."
Lina keek naar haar half getypte bericht. Ze wiste het. Ze haatte het dat Ruben gelijk had.
"Wat moet ik dan doen? Gewoon niks?"
"Nee," zei Ruben. "Drie dingen. Mijn nicht heeft dat ook gehad. Screenshot. Niet antwoorden. Vertellen."
Ze deden het samen, op het bankje achter de turnzaal.
Screenshot van het filmpje, met de naam van wie het postte en de datum. Screenshot van de sticker. Screenshot van de berichten in de klasgroep. Lina maakte een mapje op haar gsm. Ze noemde het bewijs. Het voelde raar. Alsof ze een detective was in haar eigen slechte film.
Daarna meldden ze het filmpje bij de app. Pesten of intimidatie. Verzenden.
En toen het moeilijkste.
"Ik ga het niet aan mijn ma zeggen," zei Lina. "Die gaat panikeren. En dan gaat ze naar school bellen. En dan weet iedereen dat ik het verteld heb."
"Moet het uw ma zijn?" vroeg Ruben.
Lina dacht na. Haar jungle-kaart. Die hadden ze in het begin van het jaar gemaakt, en zij had het toen een kinderachtige opdracht gevonden. Bomma Lieve stond erop. Juf Hilde. En haar grote neef Arno, die in Gent studeerde.
Ze stuurde Arno een bericht. Met de screenshots.
Hij belde binnen de vijf minuten. "Wie is die Kobe? Nee, wacht, ge moet me dat niet zeggen. Wat wilt gij dat er gebeurt?"
Dat vond Lina het beste aan Arno. Hij vroeg eerst wat zij wilde.
"Ik wil dat het weg is," zei ze. "En dat ze ophouden met die koe."
"Dan gaan we samen naar juf Hilde," zei Arno. "Ik kom morgen mee als ge wilt. Of ik bel haar."
Het filmpje werd verwijderd. Kobe moest bij de directie komen, met zijn ouders. Wie het gefilmd had (een jongen uit 2C) ook.
De koegeluiden stopten niet meteen. Nog een week of twee. Lina loog niet tegen zichzelf: dat deed pijn. Maar ze stond er niet alleen voor. Elke keer als iemand "boe" deed, zei Yassin heel luid: "Gast, dat is echt al zo vorige maand."
En op een dag kwam Lina in de turnles weer bij de bok. Ze nam een aanloop. Ze kwam er niet over.
Niemand filmde.