De klasgroep heette "2B 🔥". Er zaten 24 mensen in, en 23 daarvan hadden de meldingen uitgezet. De enige die dat niet had gedaan, was Kobe. Kobe stuurde alles.
Memes. Stickers. Spraakberichten van drie minuten waarin hij alleen maar lachte.
En sinds twee weken: foto's van Femke.
Femke tekende in de kantlijn van elk blad. Poppetjes, dieren, kleine monstertjes. Kobe fotografeerde ze stiekem en zette ze in de groep. Femke tekent weer haar vriendjes 😂😂. Breaking: Femke heeft een nieuwe vriend. Hij heeft drie ogen.
Er kwamen lachende emoji's onder. Eerst van twee mensen. Dan van tien.
Yassin lachte niet. Hij typte ook niets. Hij keek alleen.
In de klas zag hij Femke haar arm over haar blad leggen als Kobe voorbijliep. Na een week tekende ze niets meer. Haar kantlijnen bleven leeg. Dat vond Yassin om een of andere reden het ergste van al.
's Avonds lag hij in bed met zijn gsm boven zijn gezicht. Een nieuwe foto. Femke's kunstwerk van de dag, 10/10 zou niet kopen. Zeventien lachende emoji's.
Hij typte: Stop.
Wiste het.
"Als ik iets zeg," dacht hij, "ben ik morgen de volgende."
Hij legde zijn gsm weg. Hij pakte hem weer. Om 23.12 uur, met een hart dat sneller ging dan in de laatste minuut van een Fortnite-finale, typte hij:
Stop. Gewoon stop. Dit is niet grappig.
Verzenden.
Niets. Een minuut lang niets. Yassin keek naar het scherm tot het zwart werd.
Toen trilde zijn gsm.
Lina: Eens.
Elif: +1
Ruben: Kom gast. Laat haar gerust.
Mats: 👍
Kobe: chill, het was maar een grap 🙄
Lina: Voor wie?
Daarna bleef het stil. Niemand zette nog een lachende emoji. De foto bleef er staan, maar er kwam niets meer onder.
De volgende ochtend zat Femke al in de klas toen Yassin binnenkwam. Ze keek niet op. Hij ging zitten en haalde zijn boeken boven.
In de tweede les schoof er een papiertje op zijn bank. Een tekening. Een mier, met een veel te grote helm, die met één poot een stopbord omhooghield.
Eronder stond in kleine letters: merci.
Yassin vouwde het papiertje heel voorzichtig dicht. Het zit nu nog in zijn gsm-hoesje.