Het bericht kwam van een nummer dat Elif niet kende.
Weet je wat Daria over jou zegt? Dat je doet alsof je iedereen helpt maar eigenlijk gewoon nieuwsgierig bent. En dat je haar opa "gebruikt" hebt om aandacht te krijgen. 😬
Elif las het drie keer. Haar maag draaide om.
Daria? Daria, met wie ze in de gang had gezeten toen haar opa gestorven was? Daria, die ze elke ochtend "hoi" zei, ook toen niemand anders dat deed?
In de klas keek Elif niet naar Daria. Ze ging aan de andere kant zitten. Bij de pauze stond ze bij Lina en zei, net iets te luid: "Sommige mensen zijn echt tweegezichtig, hé."
Lina keek haar raar aan. "Over wie hebt ge het?"
"Niemand."
Daria kwam aanlopen met twee koeken. Een voor haar, een voor Elif. Zoals altijd op dinsdag.
Elif nam hem niet aan. "Ik heb geen honger."
Daria bleef staan met de koek in haar hand. Ze begreep er niets van. Dat zag je.
Die avond kon Elif niet slapen. Het bericht brandde in haar gsm. Ze stuurde het naar Lina.
Lina belde meteen. "Wie heeft dat gestuurd?"
"Weet ik niet. Een onbekend nummer."
"Elif. Een onbekend nummer stuurt u iets over Daria, en gij gelooft dat meteen? Hebt ge het aan Daria zelf gevraagd?"
Elif zweeg.
"Ik vraag het u als vriendin," zei Lina. "Wie heeft er baat bij dat gij en Daria ruzie hebben?"
De volgende ochtend wachtte Elif Daria op bij de fietsenstalling. Haar hart bonkte.
"Mag ik u iets vragen? En wilt ge eerlijk zijn?"
Daria knikte. Ze keek een beetje bang.
Elif liet het bericht zien.
Daria las het. Haar gezicht werd wit. Toen rood. "Dat heb ik nooit gezegd. Nooit. Gij waart de enige die bij me zat. Waarom zou ik dat zeggen?"
En toen, zachter: "Waarom hebt ge het mij niet eerst gevraagd?"
Elif voelde zich heel klein. "Ik weet het niet. Ik was bang dat het waar was."
Ze gingen samen naar juf Hilde. Het bleek niet de eerste keer dat zo'n bericht rondging. Er waren er nog drie, naar andere mensen, over andere mensen. Allemaal van hetzelfde soort nummer. Allemaal bedoeld om ruzie te maken.
Wie het was? Dat werd uitgezocht, maar dat is een ander verhaal. Belangrijker was dit: die dinsdag erna kwam Daria weer met twee koeken.
Elif nam er een. "Sorry," zei ze. "Ik had het u gewoon moeten vragen."
"Ja," zei Daria. "Dat had gekund." Ze grijnsde. "Nu moogt gij de volgende keer de koeken kopen."