Jade had op haar gsm een map die archief heette. Daarin zaten 412 screenshots.
Dat Elif in het eerste jaar had gezegd dat ze de juf van Frans "een heks" vond. Dat Yassin ooit een foto had gestuurd met een mislukte haarsnit. Dat Lina in een groepschat had gezegd dat ze verliefd was op iemand, en dat ze die berichten daarna snel had gewist. Te laat. Jade was sneller geweest.
Jade vergat niks. Dat was haar ding.
Na wat er bij de fietsenstalling was gebeurd (je weet wel, hoofdstuk 6) had Jade een tijd geen honest reviews meer gepost. Ze was stiller geworden. Sommigen vonden dat een opluchting. Jade vond het eenzaam.
En toen zag ze in de klasgroep een foto van een feestje. Lina, Elif en Yassin. Iedereen lachend. Zij was niet gevraagd.
Haar duim ging naar het archief. Vanzelf. Ze scrolde naar Lina's verliefdheidsberichten.
Eén tik. Doorsturen. Klasgroep.
Haar duim hing boven het scherm.
Ze stuurde het niet. Niet die avond. Ze lag in bed en keek naar het plafond. Wat was ze eigenlijk aan het doen?
De volgende dag zat ze in het mentoruur. Juf Hilde praatte over online pesten. Over "screenshot, niet antwoorden, vertellen". Over bewijs bijhouden als iemand je pest.
Jade stak haar hand op. Dat deed ze bijna nooit.
"En als ge screenshots bijhoudt van anderen? Gewoon. Voor het geval dat."
Juf Hilde dacht even na. "Voor het geval van wat?"
Jade zei niets.
"Bewijs bewaren om uzelf te beschermen," zei juf Hilde, "is iets anders dan munitie verzamelen om terug te slaan. Het eerste maakt u sterker. Het tweede maakt u eenzaam. Want dan moet ge altijd op uw hoede zijn. Voor iedereen."
Na de les zat Jade alleen in de klas. Ze opende het archief. 412 screenshots. Ze scrolde. Elk beeld was een moment waarop iemand iets doms of iets eerlijks had gezegd. Iets menselijks.
Ze dacht aan haar eigen domme berichten. Er waren er genoeg. Wat als iemand die allemaal bijhield?
Ze selecteerde alles. 412 items verwijderen?
Haar duim hing er even boven. Toen tikte ze. Verwijderd.
Het voelde raar. Lichter. Een beetje bloot ook.
Lina kwam terug de klas in. Ze was haar etui vergeten.
"Jade? Alles oké?"
Jade wilde "ja" zeggen. Ze zei: "Ik zag die foto van het feestje."
Lina werd rood. "Ah. Ja. Dat was eigenlijk de verjaardag van Elif haar nicht. Iedereen die er was, kende haar. Sorry, het was niet om jou buiten te sluiten."
Jade knikte. "Oké." En toen, heel snel, voor ze het zich kon bedenken: "Ik had nog een screenshot van uw berichten. Over die verliefdheid. Ik heb het gewist. Alles gewist."
Lina keek haar lang aan. "Waarom vertelt ge me dat?"
"Omdat ik het bijna doorgestuurd had."
Het bleef stil. Toen zei Lina: "Dank u. Dat ge het niet gedaan hebt. En dat ge het zegt."
Het werd niet meteen vriendschap. Maar de volgende week zat Jade in de middagpauze een tafel dichter bij hen. En niemand vond dat raar.