"De groepen zijn geloot," zei meneer Vermeulen. "Niet onderhandelbaar. Niet ruilbaar. Ook niet voor twee zakken chips, Yassin."
Yassin liet de chips zakken.
De opdracht: plan de klasuitstap naar Brussel. Eén dag, vijfentwintig euro per persoon, en volgende vrijdag presenteren voor de klas. De beste groep mocht zijn plan echt uitvoeren.
Lina keek naar het lijstje op het bord. Groep 3: Lina, Mats, Elif, Wout.
"Oh nee," zei ze. Iets te luid.
"Oh ja," zei meneer Vermeulen.
Ze hadden niets gemeen. Echt niets.
Lina was vuur. Ze had al drie ideeën voor iedereen was gaan zitten. "Atomium! Frieten! Een escape room! Kom op, we beginnen nu!"
Elif was water. Ze voelde alles. "Wacht, kan iedereen dat wel betalen? En wat met wie wagenziek wordt? En Daria is nog nooit in Brussel geweest, misschien wil zij iets zien?"
Mats was aarde. Hij had al een Excel-bestand gemaakt. Met kleurcodes. "Rustig. Eerst het budget. Dan de trein. Dan pas frieten."
Wout was lucht. Hij zei bijna niets en tekende een mindmap in zijn schrift, met pijlen en kleine poppetjes. Niemand wist wat het betekende. Waarschijnlijk wist Wout het zelf ook niet altijd.
Na twee middagpauzes hadden ze: zes ruzies, nul plannen en een Excel met veertien tabbladen.
"Jij wil alles meteen!" zei Mats tegen Lina.
"En jij wil eerst een spreadsheet voor je ademt!"
"Jullie vergeten gewoon dat er mensen meegaan," zuchtte Elif.
"Mensen met gevoelens zijn geen budgetpost," mompelde Wout, zonder op te kijken.
Niemand wist of dat een grap was. Het werd ook geen gesprek. Ze keken allemaal naar hun gsm, behalve Wout, die keek naar zijn mindmap.
Op woensdag kwam de storm. Geen echte. Een mail.
Beste leerlingen, door werken aan het spoor rijden er volgende maand geen rechtstreekse treinen naar Brussel. Pas jullie plan aan. Presentatie blijft vrijdag. Mvg, meneer Vermeulen.
"Nee," zei Lina. "Nee nee nee."
"Ik heb veertien tabbladen," zei Mats. Hij klonk alsof hij ging huilen.
"Iedereen kalm," zei Elif, die zelf helemaal niet kalm was.
Ze begonnen alle vier tegelijk te praten. Het klonk als een groepschat, maar dan live.
Daria zat aan het tafeltje ernaast. Ze was nieuw en zei nog niet veel in het Nederlands. Maar ze luisterde, en dat deed ze beter dan de rest van de klas samen.
"Sorry," zei ze. "Mag ik iets zeggen?"
Vier hoofden draaiden.
"Jij," zei ze tegen Lina, "jij hebt de ideeën. Jij," tegen Mats, "jij weet wat het kost. Jij," tegen Elif, "jij denkt aan iedereen. En jij," ze wees naar het schrift van Wout, "jij hebt al het hele plan getekend. Kijk."
Ze draaiden het schrift om. Tussen de pijlen en de poppetjes stond het: bus in plaats van trein, een stop in Leuven, een gratis museum, frieten voor de hele groep binnen het budget. En een poppetje dat "Daria" heette, met een pijl naar het Atomium.
"Wanneer heb jij dat gemaakt?" vroeg Mats.
Wout haalde zijn schouders op. "Terwijl jullie ruzie maakten."
"Waarom zeg je dat dan niet?"
"Jullie waren bezig."
Het bleef even stil. Toen begon Lina te lachen. Toen Elif. Toen zelfs Mats, die zijn Excel dichtklapte alsof het een boek was dat hij nooit meer wilde lezen.
De rest ging snel. Lina belde (écht belde, met haar stem) naar het busbedrijf. Mats rekende uit dat het paste, met nog twee euro over "voor noodgevallen, zoals frieten". Elif maakte een lijstje voor wie wagenziek wordt en wie niet kan meebetalen, zodat niemand het hardop hoefde te zeggen. Wout tekende de presentatie.
Op vrijdag wonnen ze niet. Groep 1 had een Kahoot gemaakt, en tegen een Kahoot win je niet.
Maar na de les bleef meneer Vermeulen staan bij hun tafel.
"Ge waart de enige groep waar iedereen iets deed," zei hij. "Dat was ook een opdracht. Die had ik er alleen niet bij gezet."
Op weg naar de fietsen vroeg Elif: "Wat ben jij vandaag eigenlijk? Vuur, water, aarde of lucht?"
"Honger," zei Lina.